Biskup diecezji Rubiataba-Mozarlândia, Dom Juvenal Roriz, CSsR, to postać o niezwykle bogatej biografii, której życie i posługa na trwałe zapisały się w historii Kościoła katolickiego w Brazylii. Jego droga od skromnych narodzin w Goiás Velho przez studia w Rzymie, aż po objęcie katedry biskupiej w Rubiatabie i późniejsze losy, pełne oddania i cierpienia, stanowią inspirujące świadectwo wiary i służby. Poniższy artykuł przybliża sylwetkę tego wybitnego hierarchy, opierając się na autentycznych faktach z jego życia.
Wczesne lata i powołanie
Dom Juven października 1920 roku w historycznym mieście Goiás Velho (dzisiejsza Goiás) w stanie Goiás. Był to region o silnych tradycjach katolickich, co niewątpliwie wpłynęło na jego późniejsze decyzje życiowe. Już jako młody chłopiec wykazywał zainteresowanie życiem duchowym i nauką.
Edukację rozpoczął w Seminarium Redemptorystów Santo Afonso w Aparecida do Norte, gdzie ukończył kurs humanistyczny – gimnazjum i liceum. To właśnie tam, pod okiem ojców redemptorystów, dojrzewało jego powołanie. W 1940 roku podjął decyzję o wstąpieniu do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela (redemptorystów), rozpoczynając nowicjat i dążąc do życia zakonnego.
Formacja intelektualna i duchowa
W latach 1940–1946 studiował filozofię i teologię w Seminarium Redemptorystów Santa Terezinha w Tietê w stanie São Paulo. Był to okres intensywnej formacji, zarówno intelektualnej, jak i duchowej, która przygotowała go do przyjęcia święceń kapłańskich. 28 czerwca 1946 roku otrzymał sakrament kapłaństwa, a następnie pełnił funkcję wikariusza wspomagającego (Vigário Coadjutor) w Aparecida do Norte.
Już jako młody kapłan wykazywał się dużymi zdolnościami intelektualnymi, dlatego przełożeni skierowali go na dalsze studia. W latach 1947–1950 specjalizował się w filozofii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uzyskując doktorat z filozofii. Był to czas, w którym pogłębił swoją wiedzę i nawiązał kontakty międzynarodowe, które później zaowocowały w jego posłudze.
„Łaska i Pokój” – takie było biskupie motto Dom Juvenala, wyrażające jego duchowość i podejście do wiernych.
Powrót do Brazylii i praca duszpasterska
Po powrocie z Rzymu w 1950 roku poświęcił się nauczaniu filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów w Tietê. Jego wykłady cieszyły się dużym uznaniem, a studenci doceniali jego erudycję i oddanie. W 1953 roku ponownie wyjechał do Rzymu, by objąć stanowisko wiceprokuratora i sekretarza generała zakonu redemptorystów. Była to ważna funkcja administracyjna, która pozwoliła mu poznać struktury kościelne od wewnątrz.
W 1957 roku wrócił do Brazylii, gdzie czekały na niego różnorodne zadania. Był profesorem w seminarium w Tietê, misjonarzem w wielu stanach kraju, a także pierwszym wikariuszem redemptorystów w nowo budowanej Brasílii – stolicy federalnej. Jego praca w Brasílii miała szczególne znaczenie, gdyż miasto dopiero powstawało, a potrzeby duszpasterskie były ogromne.
Biskup prałatury w Rubiatabie
26 października 1966 roku Stolica Apostolska mianowała go prałatem terytorialnym nowo utworzonej prałatury w Rubiatabie, w stanie Goiás. Było to wyzwanie, ponieważ region ten był słabo rozwinięty i wymagał wielkiego wysiłku ewangelizacyjnego. 15 sierpnia 1967 roku papież Paweł VI nadał mu tytuł biskupi Lemelefa. Święcenia biskupie przyjął 11 października 1967 roku z rąk nuncjusza apostolskiego w Brazylii, arcybiskupa Sebastião Baggio.
Jako biskup przyjął motto „Łaska i Pokój”, które stało się hasłem jego posługi. W Rubiatabie pracował niestrudzenie, organizując struktury diecezjalne, odwiedzając parafie i niosąc pomoc materialną i duchową wiernym. W tym okresie położył podwaliny pod rozwój Kościoła w tym regionie.
Arcybiskup Juiz de Fora i ostatnie lata
13 maja 1978 roku papież Paweł VI mianował go arcybiskupem metropolitą Juiz de Fora w stanie Minas Gerais. Uroczyste objęcie archidiecezji nastąpiło 20 sierpnia 1978 roku. Jako arcybiskup kontynuował swoją służbę, dbając o formację duchowieństwa i rozwój duszpasterstwa. Niestety, z powodu poważnych problemów zdrowotnych, 7 lutego 1990 roku złożył rezygnację z urzędu i wrócił do rodzinnego stanu Goiás.
Ostatnie lata życia spędził w ciszy i modlitwie. Zmarł 13 grudnia 1994 roku. Zgodnie z jego wolą, został pochowany w prezbiterium katedry w Rubiatabie, przy centralnym ołtarzu – miejscu, które symbolizowało jego największe zaangażowanie duszpasterskie. Do dziś jego grób jest celem pielgrzymek wiernych.
Dziedzictwo i pamięć
Dom Juvenal Roriz pozostawił po sobie trwały ślad w Kościele brazylijskim. Jego praca misyjna, oddanie nauce i troska o biednych są wspominane z szacunkiem. Na stronie A Diecezja można znaleźć więcej informacji o historii diecezji Rubiataba-Mozarlândia, którą współtworzył. Jego biskupi herb, opisany na stronie Brasão, symbolizuje wartości, którymi się kierował.
W diecezji pamięć o nim jest wciąż żywa. Co roku, w rocznicę jego śmierci, odbywają się msze święte i modlitwy. Jego postać inspiruje kolejne pokolenia kapłanów i wiernych świeckich. Dla tych, którzy chcieliby poznać więcej szczegółów, polecamy strony poświęcone innym biskupom: Dom Adair i Dom José Carlos.
Życie Dom Juvenala Roriza to przykład, jak przez wiarę, wytrwałość i poświęcenie można służyć Bogu i ludziom. Jego droga od skromnego seminarzysty w Aparecidzie do arcybiskupa w Juiz de Fora ukazuje Boże prowadzenie i ludzką odpowiedź na nie. Niech jego przykład będzie zachętą dla wszystkich, którzy szukają sensu w służbie drugiemu człowiekowi.