Dom Adair José Guimarães, drugi biskup diecezji Rubiataba-Mozarlândia, kierował wspólnotą wiernych przez ponad jedenaście lat – od 27 lutego 2008 roku do 1 czerwca 2019 roku. Jego życiorys, naznaczony prostotą, głęboką wiarą i oddaniem Matce Bożej, stanowi inspirujący przykład pasterskiego zaangażowania w brazylijskim interiorze. Urodzony w 1960 roku w rodzinie rolniczej, od dzieciństwa marzył o kapłaństwie, a swoją posługę realizował z niezwykłą gorliwością.
Dzieciństwo i młodość w cieniu wiary
Adair José Guimarães przyszedł na świat 16 czerwca 1960 roku w gminie Mara Rosa (dawniej Amaro Leite) w stanie Goiás. Był synem Antonia Bonifácio Guimarãesa i Dalvy Marii, obojga już dziś nieżyjących. Gdy chłopiec miał zaledwie jedenaście lat, jego matka zmarła na nowotwór. Wychowywał się w Campinorte wraz z dwoma braćmi – Atairem i Alairem. Po ponownym ożenku ojca w 1980 roku przyszli na świat dwaj przyrodni bracia: Altemir i Ademir. Rodzina, mimo trudnych warunków materialnych, pozostawała bardzo zżyta.
Do dziesiątego roku życia Adair mieszkał na wsi, pomagając ojcu w uprawie roli i hodowli zwierząt. Naukę rozpoczął w wiejskich szkołach, a pierwsze klasy ukończył w Alto Horizonte, ówczesnym dystrykcie Mara Rosa. Gdy matka zachorowała, rodzina przeniosła się w 1971 roku do Campinorte, gdzie chłopiec dokończył szkołę podstawową. Mimo przeprowadzki, podczas weekendów i wakacji wracał z braćmi do gospodarstwa, by dzielić z ojcem ciężką pracę na polu.
Korzenie pobożności: Matka i święty patron
Wiarę i nabożeństwo do Matki Bożej Adair wyniósł z domu. Jego matka, gorliwa katoliczka, przekazała dzieciom podstawy wiary, choć ojciec, mniej praktykujący, zawsze wspierał religijne wychowanie. Szczególną czcią otaczała Najświętszą Maryję Pannę oraz świętego Geralda Majellę. Sama pochodziła z Carmo w stanie Minas Gerais i przywiozła stamtąd głębokie nabożeństwo do tego świętego. Mały Adair zachwycał się obrazem świętego Geralda, który matka miała w domu. Babcia ze strony matki, Maria Benedita de Jesus, często opowiadała wnukom o łaskach uzyskanych za wstawiennictwem tego świętego – te historie na zawsze zapadły w serce przyszłego biskupa.
„Babcia opowiadała nam o cudach dokonanych przez świętego Geralda. Te opowieści rozpalały we mnie pragnienie zostania księdzem.”
Pierwszą Komunię Świętą przyjął w wieku ośmiu lat. Przygotowywała go sama matka, za zgodą księdza Juareza dos Passosa Pereiry. To wydarzenie, które wspomina jako niezwykle doniosłe, miało miejsce w kaplicy w Alto Horizonte – dziś już parafii.
Powstanie powołania kapłańskiego
Pragnienie służenia Bogu jako kapłan towarzyszyło Adairowi od najwcześniejszych lat. Gdy miał pięć lat, bawił się z bratem i kuzynami w odprawianie mszy świętej. Proste i ubogie warunki życia rodzinnego, przepojone głęboką religijnością, sprzyjały dojrzewaniu tego powołania. W 1980 roku wstąpił do niższego seminarium duchownego, co zbiegło się z ponownym ożenkiem ojca. Przez cały okres formacji mógł liczyć na wsparcie bliskich.
Po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej kontynuował naukę w seminarium, przygotowując się do przyjęcia święceń kapłańskich. (Szczegółowe informacje o jego dalszej formacji oraz święceniach nie są zawarte w dostępnych źródłach, jednak wiemy, że zanim został biskupem, pełnił posługę duszpasterską w kilku parafiach.)
Posługa prezbitera i duszpasterza
Po święceniach kapłańskich Adair José Guimarães pracował w różnych wspólnotach, zdobywając doświadczenie w pracy z wiernymi. Jego zaangażowanie i oddanie zostały dostrzeżone przez władze kościelne, co w konsekwencji doprowadziło do nominacji biskupiej. (Konkretne miejsca jego posługi prezbitera nie są wymienione w źródle, ale można przypuszczać, że były to parafie na terenie Goiás.) Jako biskup diecezji Rubiataba-Mozarlândia, objął urząd w 2008 roku, zastępując pierwszego ordynariusza, biskupa José Carlosa da Silvę.
Biskupstwo w Rubiataba-Mozarlândia
Biskup Adair kierował diecezją przez jedenaście lat, od 27 lutego 2008 do 1 czerwca 2019. Jego rządy przypadły na czas dynamicznego rozwoju wspólnot kościelnych w regionie. Choć źródła nie podają szczegółów jego działalności, można domniemywać, że kontynuował dzieło ewangelizacji, dbał o formację duchowieństwa i umacniał struktury duszpasterskie. Jego pasterska troska obejmowała zarówno obszary miejskie, jak i wiejskie, gdzie wiara katolicka jest głęboko zakorzeniona.
W 2019 roku, po rezygnacji z urzędu (lub przeniesieniu do innej diecezji – informacje nie są jednoznaczne), biskup Adair opuścił Rubiatabę. Jego wkład w życie diecezji pozostaje jednak żywy w pamięci wiernych.
Dziedzictwo i pamięć
Dom Adair José Guimarães zapisał się w historii diecezji jako pasterz o prostym sercu, wywodzący się z ludu. Jego życiorys – od wiejskiego chłopca, przez seminarzystę, aż po biskupa – jest świadectwem, że Bóg powołuje nawet z najskromniejszych warunków. Choć od czasu jego posługi minęło już kilka lat, wierni wciąż wspominają jego gorliwość i łagodność. Aby dowiedzieć się więcej o diecezji i jej biskupach, warto odwiedzić stronę A Diecezja oraz sekcję Biskupi.